Çocuk gelişimi öğretmenlerinin iş doyumları ile sessiz istifaları arasındaki ilişkinin incelenmesi

Abstract

Günümüz eğitim dünyasında öğretmenlerin motivasyon ve bağlılık düzeyleri, eğitimin niteliğini doğrudan etkileyen temel unsurlar arasında yer almaktadır. Özellikle son yıllarda "sessiz istifa" kavramı, öğretmenlerin mesleki doyum eksikliğini dışa vurmanın yeni bir biçimi olarak dikkat çekmektedir. Bu bağlamda gerçekleştirilen bu araştırma, çocuk gelişimi öğretmenlerinin iş doyumu ile sessiz istifa düzeyleri arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışma, nicel araştırma yöntemlerinden ilişkisel tarama modeli kapsamında yürütülmüş olup, İstanbul ilindeki kamu ve özel okullarda görev yapan 254 çocuk gelişimi öğretmeni araştırmanın çalışma grubunu oluşturmaktadır. Veriler, Kişisel Bilgi Formu, Öğretmen İş Doyumu Ölçeği ve Öğretmenlerde Sessiz İstifa Ölçeği aracılığıyla toplanmış ve SPSS programı kullanılarak analiz edilmiştir. Verilerin çözümlenmesinde bağımsız gruplar t-testi, ANOVA, Pearson korelasyon analizi ve basit doğrusal regresyon analizi yöntemlerinden yararlanılmıştır. Araştırma bulgularına göre, çocuk gelişimi öğretmenlerinin iş doyumları ile sessiz istifa düzeyleri arasında orta düzeyde, negatif yönlü ve anlamlı bir ilişki tespit edilmiştir. Demografik değişkenler açısından incelendiğinde; yaş, medeni durum ve çalışma yılı değişkenlerinde anlamlı bir fark gözlenmezken, okul türü, branş, çalışma koşulları ve meslek tercihi değişkenlerinde anlamlı farklılıklar saptanmıştır. Ayrıca ücret değişkeni, iş doyumu düzeylerini etkileyen önemli bir unsur olarak öne çıkarken, sessiz istifa düzeylerinde anlamlı bir farklılık oluşturmadığı belirlenmiştir. Regresyon analizi sonuçları, iş doyumunun sessiz istifanın anlamlı bir yordayıcısı olduğunu göstermektedir. Bu yönüyle çalışma, öğretmenlerin mesleki doyum düzeylerinin sessiz istifa eğilimleri üzerindeki etkisini ortaya koyarak çocuk gelişimi, eğitim psikolojisi ve eğitim bilimleri alanlarına kuramsal ve pratik katkı sağlamaktadır.In today's educational context, teachers' levels of motivation and commitment are among the key factors that directly influence the quality of education. In recent years, the concept of "quiet quitting" has emerged as a new way of expressing teachers' lack of professional satisfaction. In this regard, the present study aims to examine the relationship between job satisfaction and quiet quitting levels of child development teachers. The research was conducted within the framework of the relational survey model, one of the quantitative research methods. The study group consisted of 254 child development teachers working in public and private schools in Istanbul. Data were collected through the Personal Information Form, the Teacher Job Satisfaction Scale, and the Quiet Quitting Scale for Teachers, and analyzed using the SPSS program. In the analysis of the data, independent samples t-test, ANOVA, Pearson correlation, and simple linear regression analyses were employed. The findings revealed a moderate, negative, and significant relationship between the job satisfaction and quiet quitting levels of child development teachers. When examined in terms of demographic variables, no significant differences were found regarding age, marital status, and years of experience, whereas significant differences were observed in school type, branch, working conditions, and career choice variables. Additionally, the salary variable was found to be a significant factor affecting job satisfaction levels, but it did not lead to a significant difference in quiet quitting levels. Results of the regression analysis indicated that job satisfaction is a significant predictor of quiet quitting. In this respect, the study contributes both theoretically and practically to the fields of child development, educational psychology, and educational sciences by revealing the impact of teachers' professional satisfaction levels on their tendency toward quiet quitting.