The Association between Synthetic Oxytocin Administration During Labor and Birth Interventions, Maternal Anxiety, and Newborn Stress Levels: A Comparative Study

Abstract

Aim: The objective of this study was to examine the associations between synthetic oxytocin administration during labor, birth intervention rates, maternal anxiety levels, and newborn stress levels. Method: This cross-sectional analytical study included 300 postpartum women divided into two groups: those who received synthetic oxytocin (n=197) and those who did not (n=103). Data were collected using the Personal Information Form, Labor Observation Form, State Anxiety Inventory (SAI), and Newborn Stress Scale (NSS). Multivariable regression analyses were performed to assess the independent associations while adjusting for potential obstetric and sociodemographic confounders. Results: In unadjusted analyses, fundal pressure, placental retention, and episiotomy rates were higher in the synthetic oxytocin group (p< 0.05). Women in this group also had higher SAI scores (51.43±3.39 vs. 50.11±3.54, p=0.040). and higher newborn stress levels (p=0.002). After adjusting for potential confounders in multivariable logistic regression, synthetic oxytocin administration remained significantly associated with increased odds of episiotomy (OR=2.04, 95% CI: 1.02–4.00, p=0.042) and placental retention (OR=7.14, 95% CI: 1.49–33.33, p=0.014). However, multivariable linear regression models for maternal anxiety (p=0.077) and newborn stress (p=0.052) did not reach overall statistical significance, indicating that these specific factors should not be interpreted as independently associated with oxytocin administration. Conclusion: The findings suggest that synthetic oxytocin administration is associated with higher rates of specific obstetric interventions such as episiotomy and placental retention. Due to overall model limitations, the independent relationships regarding maternal anxiety and neonatal stress should be interpreted with caution. Healthcare professionals should prioritize individualized, evidence-based labor management to minimize unnecessary medical interventions.Amaç: Bu çalışmanın amacı, doğum sürecinde uygulanan sentetik oksitosin kullanımı ile doğuma müdahale oranları, maternal kaygı düzeyi ve yenidoğan stres düzeyi arasındaki ilişkileri incelemektir. Yöntem: Analitik kesitsel tasarıma sahip bu araştırmaya 300 postpartum kadın dahil edilmiş; katılımcılar sentetik oksitosin uygulananlar (n=197) ve uygulanmayanlar (n=103) olarak iki gruba ayrılmıştır. Veriler; Tanımlayıcı Bilgi Formu, Doğum Süreci Gözlem Formu, Durumluk Anksiyete Envanteri (STAI) ve Yenidoğan Stres Ölçeği (YSÖ) kullanılarak toplanmıştır. Olası karıştırıcı faktörler kontrol edilerek bağımsız ilişkileri değerlendirmek amacıyla çok değişkenli regresyon analizleri uygulanmıştır. Bulgular: Düzeltilmemiş analizlerde, sentetik oksitosin uygulanan grupta fundal bası, plasental retansiyon ve epizyotomi oranları anlamlı düzeyde daha yüksek bulunmuştur (p< 0,05). Bu gruptaki kadınların STAI skorları (51,43±3,39 vs. 50,11±3,54, p=0,040) ve yenidoğan stres düzeyleri (p=0,002) anlamlı derecede yüksek saptanmıştır. Çok değişkenli lojistik regresyon analizinde, olası karıştırıcı faktörler kontrol edildikten sonra sentetik oksitosin uygulamasının epizyotomi (OR=2,04, 95% CI: 1,02–4,00, p=0,042) ve plasental retansiyon (OR=7,14, 95% CI: 1,49–33,33, p=0,014) ile anlamlı ilişkisi devam etmiştir. Ancak, maternal kaygı (p=0,077) ve yenidoğan stresi (p=0,052) için kurulan çok değişkenli doğrusal regresyon modelleri genel olarak istatistiksel anlamlılığa ulaşamamıştır; bu durum ilgili değişkenlerin oksitosin uygulamasıyla bağımsız bir ilişki göstermediğine işaret etmektedir. Sonuç: Çalışma bulguları, sentetik oksitosin uygulamasının epizyotomi ve plasental retansiyon gibi belirli doğuma müdahale oranlarındaki artış ile ilişkili olabileceğini göstermektedir. Ancak genel model sınırlılıkları nedeniyle, sentetik oksitosinin maternal kaygı ve yenidoğan stresi üzerindeki bağımsız ilişkilerine dair bulgular ihtiyatla yorumlanmalıdır. Doğum yönetiminde gereksiz tıbbi müdahalelerden kaçınılması ve bireyselleştirilmiş, kanıta dayalı yaklaşımların benimsenmesi önerilmektedir.